از بدو خلقت

همه مخلوقات

به نوعی در زنجیرند.

دماوند گیس سپید 

اسیر زمین با یک کوه برف!

دختر همسایه

در

بند

نامادری با یک کوه ظرف!

و

من!

تنهای تنها

با یک کوه حرف! 

دستهای سنگین انزجار بر سرم فریاد میزنند!

نه ...

هیچ گونه ای نمی شود

این افتضاح را توجیه کرد!

...

تسلیت...

تسلیت...

سکوت

سکوت های غمگین...

کمی شادی !!!

نمی دانم ...

باید کاری کرد!

تسلیت

کمی شادی

(انما المسلمون اخوه)

نگاههای مردم  بر هم دشمنی می کنند !

تهران ...

ایلام

مشهد

خرم اباد

و من هنوز...

 با هزاران سوال بی جواب!

عقربه ها هی می چرخند!

ثانیه شمار ...

نمی توانی مرا بشکنی.

دقیقه شمار ...

من قوی تراز  توام.

ساعت شمار ...

نه .

هنوز ایستاده ام.

سال شمار ...

بیست

سی  ؟

.

.

و

می افتم.

 دو نفر.

 یک نفر

 و...

 عده ای!

آهای ایرانی!

 کجای این قبیله ای؟!

ثانیه ها !

سکوت !

اینجا

جوانی

تک تک شما را به حراج گذاشته است!

کاش

 اختیارتان دستش بود.

ـ سلام

ـ ...

سلام کردم       اما     چیزی نگفتی

                     نمی خواستی از اون اول می گفتی

قسم خوردی که پا به پام می مونی

                        از اون لحظه نمی دونم می دونی؟

توکه رفتی  همه درا رو بستم؟

                           ببین کز کردم و  یه گوشه نشستم

بیا زودتر بیا چیزی نمونده

                       به جون مهربونت بریدم خیلی خستم

  مرغ عشق خونمون سالهاست نخونده

                           ماه منو خورشید خانم دوباره  برده 

بدو برنامه هاتو زود  ردیف کن

                            سراغم رو بگیر بفهم حالم چطوره

دوست من ...

تا کی پر از سکوت شدن؟

                   تاکی تو بازی اوت شدن؟

تا کی نشستن تو اتاق؟

                           منتظر یه اتفاق ؟!

لباس شب رو در بیار

                         دونه عشقو تو بکار

ایندفه با یه عشق پاک

                       تو اسمونا نه تو خاک

بگو غروب گریه هاته

                           طلوع جونم چشاته

بدون که نیمه دلت

                          تا اخر عمر باهاته

پ ن ...

i realy love u...beacause i love u

اینجا

ایران

سرزمین و میراث اجدادی ماست !

اینجا...

مال ماست!

ما خوشبختیم.

اینجا

 دیوار حاشا ها

چقدر کوتاست!

خاطره ها را بو میکنم

 لامذهبها...

چقدر تلخند!

ولی...

 گوشه های دلم

غنچه ای اماده شکفتن است.

 من...

 امیدوارم!

زندگی امیدواری سفر و راههای طولانی

                         قوسهای پیچ در پیچ و دراخر همه هیچ

چراغهای جاده همه شب رنگ بود

                          روز شد مقصد کویر بود و من گیج گیج

سرشارم

از

امید

ارزوهایی که

واژگون

می شوند

هر

بار!

من

در ایینه

به تو

زل می زنم

کاش

یک بار هم

ایینه ها

معکوس بود!

پ ن ...

کاش