| تبليغات | X |
 |
 |
|
| ما کذب ال فواد و ما رای (دل انچه را دید دروغ نشمرد!) |
|
چه بی اندازه عشق تو عظیم بود! که من در ان پیدا نمی شدم! باید مرا ببخشی عشق تو برایم عجیب بود انقدر که من در ان جا نمی شدم. چه بی اندازه عشق تو عظیم بود. |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه سوم آبان 1388ساعت 22:27 توسط فواد ذکایی |
|
|
دلم میخواست تنهایی به زیر بار منت چشم تو میرفتم. دلم میخواست تنهایی تو را تا اخرین لحظه می گشتم که شاید طوقه ای حقه ای وردی دعایی به موهای تو می بستم! که مال من شوی اخر. که مال هم شویم و من در اخر دراغوشت چشم می بستم! |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه سی ام مهر 1388ساعت 1:46 توسط فواد ذکایی |
|
|
به نام بزرگترین فرزندم همیشه عاشق باش! ولی قصه عشقت را برای هیچ کس بازگو مکن. اینروزها چشم حسودها به دود اسپند عادت کرده است! دروغگو مباش! گرچه راستگویی صورت پدرت را به خاک مالید. همواره امیدوار باش ! گرچه یاس بر روزگار پدرت سایه افکنده است. صبور باش! گرچه صبرقامت تنیده پرت را تکیده کرد! مهربان باش! گرچه مهر دل مرا ریشه ریشه کرده است. مگو باش! گرچه بغض حنجره مرا بریده است. بگرد ودریاب جستجوکن سوال کن بدان! گرچه درس ایین پدرت را دریده است. |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه سی ام مهر 1388ساعت 1:35 توسط فواد ذکایی |
|
|
چه بر من رفت؟! نمی دانم! از این عشق و دل و قلوه سر اتش کشیدنها از این تکرار بوسیدنهای پوشالی بیزارم. دلم اواز نو می خواهد و افسوس ... سر کوهی میان ظهر کندویی شباهنگام قایم شدنها در بن مویی! دلم اواز تومی خواهد و... چه بر من رفت ؟! نمی دانم!
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و هشتم مهر 1388ساعت 15:49 توسط فواد ذکایی |
|
|
ان روزها ضحاکها مار به دوش بودند و یزیدها قرمزپوش. ظالم ها از هر پنج انگشتشان خون میبارید ولی در های های خنده هاشان جهنم موج میزد. وخود به همین دنیا راضی بودند. رومی ها رومی روم بودند و زنگی ها زنگی زنگ. اما اینروزها معلوم نیست این عمامه ها عباها و دستارها سنتی است از محمد-ص - والش یا ابزاری است برای چرخاندن کارش! اما درپستوست کاردش! رومی ها به ظاهر مظلوم و دلسوز و در درون پر رو تر از همیشه! زنگی ها در درون هزار رنگ و به ظاهر بی رنگ و یکرنگ! گرگها همه در پوستین مارند. و انگار پاسبان قوهای جوان ولی قاتل انان. دین ملعبه ایست و صدالبته سلاحی برای اعاده برحق بودن و برحق بودن. - مو لای درزش نمیرود منافقین گستاخ- ونه اینکه باز با خروار خروارکار وحشیانه بهشت را هفت دانگ مال خود و دومانشان میدانستند. شاید هم همین فکر انها را واداشته تا امام وار! تمامی منصب ها و مقام ها را هم نصیب خودشان کنند. وای که اگر علی بود ومیدید وای که اگر مهدی بیایدو ببینید من و شما هم زیاد باد به گلویمان نیندازیم کمی گذشته ات را ورق بزنی خود را میبینی انجا که چاره ای نداشتی در این زمانه کم بره وپر غلاده! جز چشم بستن بر همه خواسته ها و اعتقاد واحساساتت بر تمامیت بودنت وتنها دلیل دوزخی نبودنت. که ان را هم فروختی . و غمگین و بیکار ومغموم درگوشه ای لحظه هایت را نوشتی وسوختی. غصه نخور تمام میشود یا تمامش میکنند بهارت که گذشت تابستان را که دوست نداشتی پاییز است وتا زمستان چیزی نمانده است. غصه نخور . تمام میشود.
پ ن ... راستی اقایان من اماده ام. |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و دوم مهر 1388ساعت 19:30 توسط فواد ذکایی |
|
|
دراغوش بکش مرا. شاید دیگر نبینی ا م . دور از کینه ها دور از چرا. از ته دلت کمی بوسه بچش داغتر از اقتاب سوزان اینروزها. بیا ارام بنشین در اغوشم تا تابت دهم. بی تاب تر از هر حجله دور از های وهوی ها هنوزها. در اغوشم بکش شاید دیگر نبینی ام.
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و یکم مهر 1388ساعت 17:38 توسط فواد ذکایی |
|
|
وقتی از قفس سرد و بی اب قناری به گرمای لبهای تشنه تو میرسم تازه می فهمم امید چقدر لذت بخش است. عاشق تو امیدوارترین مرد دنیاست.
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه نوزدهم مهر 1388ساعت 15:8 توسط فواد ذکایی |
|
|
شاید تقدیرم این است. تنهای تنها تنهایی! و بیمار بیمار بیماری! و اتاقکی که روی طاقچه یک طرفش اتش گذاشته اند با متعلقاتش! و کمی رقم وحرف اضافه. ویک طرف ان سکوت سکوت مطلقا ساکت! می خواهم به دنبال چیزی بروم. اما یا نمیگذارند یا نیمخواهم یا نمیتوانم! این تکرار هر روز -من - است. شاید تقدیرم این است! |
|
+ نوشته شده در
جمعه هفدهم مهر 1388ساعت 13:35 توسط فواد ذکایی |
|
|
چشمهایم را می گشایم. صبح است و خورشید نور می نوازد. از امروز صبح تو دیگر نیستی. انگار کسی دلم را چنگ می زند. و در درونم ارام پچ پچ می کند... - مثل اینکه فراموش کرده ای دیروز غروب با خورشید وداعی همیشگی کردی تو از امروزخورشید نداری - پتو را روی سرم می کشم. ناخود اگاه دلم برایت تنگ می شود و چشمهایم خیس. کاش بیدار نمی شدم. اخر دیگر چه فایده! از امروز تو دیگر نیستی.
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه شانزدهم مهر 1388ساعت 2:49 توسط فواد ذکایی |
|
|
با این حساب اگر روزی دلت گرفت. از کاسه صبر تو غصه خنده اش گرفت. پاشو بیا ببین دیوانه ام هنوز با پای خود به بخت خود زدم لگد ان روز شاید دلت نرم شد و نرفته برگشتی بگذار بشمرم تا بی حساب شویم ما با هم. کاش ان روز خدا دلش نمی گرفت.
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه سیزدهم مهر 1388ساعت 0:17 توسط فواد ذکایی |
|
|
سلام خانم ایا شما مرا به خاطر می اورید؟ این قصه گوی پرغصه را به خاطر می اورید؟ با این همه نقش ونگار دور وبرت اسمان پرستاره انروزهارا به خاطر می اورید؟ جلدی پرید مرغ عشق و هزار پاره شد دامن پر از مهرتو چیده و خاطره شد. هرچند خسته میکنم خودم را ولی بگو این عشق هم مثل بقیه خاطره شد؟ سلام خانم ایا شما مرا به خاطر می اورید؟
|
|
+ نوشته شده در
جمعه دهم مهر 1388ساعت 23:5 توسط فواد ذکایی |
|
|
من می نویسمت همانقدر که نوشتن بلدم و تو مرا نمی خوانی هر چند خواندن بلدی!
پ ن ... راستی صدایت شکستنی است همانقدر که قلب من ! تقدیم به انا موحد پ ن ۲ ... عشق چیزی است که بیشتر از هرچیزی داشتنش را دوست داریم. وبیشتر از هر چیزی دادنش را دوست داریم. و هیچ کس در نمی یابد که عشق همان چیزی است که همواره داده می شود و پذیرفته نمی شود. جبران خلیل جبران |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه نهم مهر 1388ساعت 2:23 توسط فواد ذکایی |
|
|
کبریت روی کاغذ نم دار می کشید حالش گرفته بود که سیگار می کشید دیروز با صدای خودش قهر کرده بود امروز سخت از ریه اش کار می کشید درانزوای شاخه سبزی نشسته بود با دود دور خاطره دیوار میکشید گاهی که شعله های غمش شاخه می چکاند ا نگشت روی چشم علفزار می کشید
کسانی که دیده اند تعریف می کنند مردی که صبح یکسره سیگار می کشید پای همان شاخه های پر زاشک ته مانده های خاطره بر دار می کشید
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه هفتم مهر 1388ساعت 0:50 توسط فواد ذکایی |
|
|
بگذار و برو نه! این قبر مرده ندارد. نه اینکه زنده است... مرده ایست متحرک با ویلونی سیاه که اهنگ مرگ را یکریز مینوازد. حال صد بار از روی این جمله هرروز بنویس... نه! این قبر مرده ندارد.
|
|
+ نوشته شده در
شنبه چهارم مهر 1388ساعت 21:41 توسط فواد ذکایی |
|
|
خاطره ها چقدر شکستنی میشود وقتی از درب ورودی همه شهرها تا خروجی ان همه در حال سفرند. مسافر یک روز باید برای همیشه برود.
پ ن ... درب خروجی کنایه از گورستان است.
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه یکم مهر 1388ساعت 2:33 توسط فواد ذکایی |
|
|
کمی عاشقانه تر گریه کن . من که گریستن را فراموش کرده ام. نمی دانم کدام باد یا زلزله وطوفان ان روزها را با خودش برد. ولی دیگر گریه هایت عاشقانه های پر از عطر یاست تن هم بوی بهارت طنازی نمی کند. بیا یا بگذاریم خوشبختی در وجودمان کلبه بسازد یا بگذریم از این عشق و به تاریخ بسپریم نعمتی را که قدرش ندانستیم. بیا هر دو با هم به عزای نازک دلک شکسته مان بنشینیم. تو انجا و من اینجا. کمی عاشقانه تر گریه کن من که گریستن را فراموش کرده ام.
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه سی ام شهریور 1388ساعت 15:34 توسط فواد ذکایی |
|
|
راهها همه مرا می خوانند یکی به چاله و دیگری به چاه می ماند. این همه راه و شهرغریب! منم که بنده دل و دلها پرفریب. به کجا می رسم؟! خدا می داند.
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیست و نهم شهریور 1388ساعت 9:57 توسط فواد ذکایی |
|
|
دلم شکست؟ فدای سرت. تا من باشم فردا روزی خودم را قلاده احساسم نکنم و در بازار جار نزنم که ای مردم معشوقه ام با من چنین و چنان کرد! خورد شدم؟ تا بفهمم دوره زور وزرو فریب است ودروغ. داشته هایت سرمایه نیست و وظیفه است و نداشته هایت درکرنا وبوق! فلبم گرفت! چه ارزشی دارد در این دنیا چه شکستنها که حتی به دلی چنگ که هیچ خمی هم به ابروی کسی نینداخت. دلم شکست؟
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و پنجم شهریور 1388ساعت 3:5 توسط فواد ذکایی |
|
|
من چقدر خوشبختم! به خداوند بزرگ اعتقاد دارم. به اینده امیدوارم. دوست دارم و دوستم دارند. عاشقم من چقدرخوشبختم! خداوندا دوستت دارم. ............................................................................................................................
نه این سرزمین مصلی نیست. بوی جهنم میدهد صدای وق وق تریبونش! اینجا اسلام سلاحیست برنده که دلالان ان کاردشان را خوب می چرخانند. برایشان سیاست همچون فاحشه ایست. که بیشتر دوست دارند به ان لباس قرمز بپوشانند. نه این سرزمین مصلی نیست!
پ ن ... دوست داشتم خیلی از کرسی منصب های ما میدانستند لیاقتشان بیشتر ازشغل گاوچرانی نیست! |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و چهارم شهریور 1388ساعت 2:44 توسط فواد ذکایی |
|
|
تا فرمان ندهند لباسهای شکلات پیچمان را از تن نپیچیم پشیمان نمی شویم. کاش در دنیا کوچه های چپ را کمتر می پیچیدیم.
پ ن ... خدایا به من درست زندگی کردن را بیاموز من خود چگونه مردن را خواهم اموخت.
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و سوم شهریور 1388ساعت 2:15 توسط فواد ذکایی |
|
|
دلت گرفت به من بگو. زبانش را خوب می فهمم. |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیستم شهریور 1388ساعت 21:22 توسط فواد ذکایی |
|
|
ابن ملجم علی را کشت و دوزخی شد. پس دیدنیست روزگار علی روز رستاخیز!
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه هجدهم شهریور 1388ساعت 16:38 توسط فواد ذکایی |
|
|
بایست! به احترام پرچمت بلندقدبایست. به - الله اکبر- ش سجده کن. نه! فریادش بزن بلند که قرمزش جوی خون صدها شهید بود. نبود؟ که بخت ما چون سپاه کشورش سپید بود. نبود؟ که - .... -اش در ابادی اش سهیم بود. نبود؟ سکوت ! که سبزی اش روی دار قالی اش یتیم بود. نبود؟
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه پانزدهم شهریور 1388ساعت 16:43 توسط فواد ذکایی |
|
|
هجوم سیال و غموار بی کسی درشب زمستان سرد را با نبود تو که قیاس می کنم هر دو تاریکنند ولی شب تو ماندگارتر!
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه پانزدهم شهریور 1388ساعت 1:17 توسط فواد ذکایی |
|
|
عاشقانه های ما پشت کوه قاف دست به دست هم زیر چتر اسمان بی لحاف فصل ما گذشت زیر طوق من! نه ما درانزوا وغصه ها شاکی از خدا! ردپای ما زیر طاق ماه مانده جا. قصه عشق ما چون نخیست گشته در میان صد کلاف!
|
|
+ نوشته شده در
جمعه سیزدهم شهریور 1388ساعت 17:35 توسط فواد ذکایی |
|
|
صفحه نخست پروفایل مدیر وبلاگ پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
فی الجمله اعتماد نکن بر ثبات هیچ ......... کین کارخانه ایست که تغییر می کند
سلام ... لطفا هرگونه کپی برداری با اجازه و درج نام باشد با تشکر فواد |
| پیوندهای روزانه |
|
نوشته های ( فواد ذکایی ) روزنامه اعتماد ملی روزنامه اعتماد جامع ترین سایت ادبی ایران روزنامه کیهان آرشیو پیوندهای روزانه |
| نوشته های پیشین |
|
آبان 1388 مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 |
|
RSS
|
